به بهانه انتخاب سومین رهبر جمهوری اسلامی ایران در چهل و هفتمین سال انقلاب اسلامی به وظایف و اختیارات رهبری در قانون اساسی به شرح زیر پرداختیم

اصل 110 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران پیرامون وظایف و اختیارات رهبر اشعار میدارد:

تعیین سیاست‏های کلّی نظام جمهوری اسلامی ایران پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام.
نظارت بر حُسن اجرای سیاست‏های کلّی نظام.
فرمان همه‌پرسی.
فرماندهی کل نیروهای مسلح.
اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها.
نصب و عزل و قبول استعفای: الف- فقهای شورای نگهبان .ب- عالیترین مقام قوه قضائیه. ج- رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. د- رئیس ستاد مشترک. هـ- فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. و- فرماندهان عالی نیروهای نظامی و انتظامی.
حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سه‏‌گانه.
حل معضلات نظام که از طُرُق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام.
امضاء حکم ریاست جمهوری پس از انتخاب مردم- صلاحیت داوطلبان ریاست جمهوری از جهت دارا بودن شرایطی که در این قانون می‏‌آید، باید قبل از انتخابات به تأیید شورای نگهبان و در دوره اول به تأیید رهبری برسد.
عزل رئیس‌‏جمهور با در نظر گرفتن مصالح کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی، یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت وی بر اساس اصل هشتاد و نهم.
عفو یا تخفیف مجازات محکومین در حدود موازین اسلامی پس از پیشنهاد رئیس قوه قضائیه.
رهبر می‏تواند بعضی از وظایف و اختیارات خود را به شخص دیگری تفویض کند.