درود بر تأثیرگذارترین فرد تاریخ جهان

درود بر مردی که از روزگار خویش فراتر رفت و در حافظه جهان ماند؛ مردی که پیامش از مرز قرن‌ها و قاره‌ها گذشت و نامش هنوز از افق زندگی آدمیان غروب نکرده است.

پیام عدالت و برابری

درود بر آن‌که در روزگار فخرفروشی به خون و تبار، از برابری آدمیان سخن گفت؛ حرمت انسان را فراتر از رنگ چهره، نام قبیله و سنگینی کیسه زر نشاند و در دیوارهای تفاخر، روزنه‌ای به برابری گشود.

درود بر آن‌که عدالت را پشت در خانه نزدیکان متوقف نکرد؛ ترازوی حق را به سود خویشان کج نخواست و پیوند خون را مجوز پایمال کردن حق ندانست.

درود بر آن‌که بر زنده‌به‌گور کردن دختران شورید؛ در روزگاری که گاه میان گهواره و گور فاصله‌ای نبود، از حرمت جان آنان گفت و دختر را عزیز و سربلند خواست. چه باشکوه که درخت تبارش، از وجود دخترش شاخه زد و بالید.

حقوق و حرمت زن

درود بر آن‌که برای زن، حق خواست و حرمت؛ مالکیتش را به رسمیت شناخت، مهریه را حق او دانست و سهمش را از میراث پاس داشت؛ تا آنچه از آن اوست، در سایه خواست دیگران گم نشود.

درود بر آن‌که برای پیوند دو زندگی، رضایت دو دل را خواست و در برابر ازدواج اجباری ایستاد؛ زیرا بنای مهر، بر ویرانه اراده آدمی استوار نمی‌ماند.

درود بر آن‌که حضور زن را در عرصه زندگی ارج نهاد؛ نخستین همراهش، بانویی بود اهل تدبیر و تجارت، صاحب ثروت و اراده؛ زنی که در دشواری‌های آغاز راه، حضورش پناه بود و همراهی‌اش دلگرمی.

مهربانی، رفق و بخشایش

درود بر آن‌که کار را مایه شرافت دانست؛ خود کار کرد، تجارت کرد و حرمت نان را با رنج دست‌های خویش شناخت.

درود بر آن‌که دارایی را ارج نهاد و دارنده را مسئول شناخت؛ تا دست توانگر، گرهی از کار درمانده بگشاید و نعمت، راهی به سفره نیازمند بیابد.

درود بر آن‌که آزاد کردن بردگان را فضیلت شمرد و گشودن بند از پای انسان را راهی به سوی رستگاری دانست.

درود بر آن‌که یتیم را در ازدحام جهان از یاد نبرد و صدای فقیر را در هیاهوی توانگران شنید؛ چشم بر رنج بی‌پناهان نبست و دست مهر از دل‌های شکسته دریغ نکرد.

درود بر آن‌که حرمت عهد را حتی در برابر مخالفان پاس داشت؛ پیمان را بازیچه دشمنی نخواست و نگذاشت خشم، راه وفاداری را ببندد.

درود بر آن‌که دایره مهر را از مرز آدمیان فراتر برد؛ رنج جانوران را سزاوار اعتنا دانست و درخت و طبیعت را شایسته مراقبت؛ گویی جهان، خانه‌ای بود که باید حرمت همه ساکنانش را نگاه داشت.

درود بر آن‌که پاکیزگی را به ایمان پیوند زد و آراستگی را حرمت نهاد؛ تا روشنی درون، در سیمای زندگی نیز جلوه کند.

درود بر آن‌که در اوج قدرت، باب بخشایش گشود و در هنگامه پیروزی، راه گذشت را برگزید؛ نگذاشت زخم‌های دیروز، فرمانروای فردا شوند.

کمال اخلاق و پیام جاودان

درود بر آن‌که غایت بعثتش را به کمال رساندن مکارم اخلاق دانست؛ تا ایمان در راستی زبان، انصاف رفتار و مهربانی دل جلوه کند و بزرگی انسان، در شیوه زیستن او آشکار شود.

درود بر مردی که قرن‌ها از روزگارش گذشته است و هنوز زندگی میلیاردها انسان از پیامش تأثیر می‌پذیرد؛ مردی که فاصله زمان، حضورش را از خاطر جهان نزدوده است.

درود بر عدالت؛ آن‌گاه که از سخن به زندگی راه می‌یابد.

درود بر دانایی؛ آن‌گاه که چراغی در جان می‌افروزد.

درود بر برابری؛ آن‌گاه که دیوار تفاخر را فرو می‌ریزد.

درود بر کرامت انسان؛ آن حرمت بلند که به هیچ نام و بهانه‌ای نباید شکسته شود.

خاتمه و درود بر محمد

سلام و درود بر محمد؛ نامی ماندگار بر زبان تاریخ، و ندایی بیدار در وجدان انسان.