مسیر شرکت در آزمون و اخذ پروانه وکالت؛ مطالعه موردی ایالت نیویورک

به قلم هلن قاضی‌زاده

وقتی در ایران از «آزمون وکالت» حرف می‌زنیم، معمولاً مسیر نسبتاً مشخصی در ذهن داریم: تحصیل در رشته حقوق، شرکت در آزمون، طی‌کردن مراحل بعدی و در نهایت دریافت پروانه.

اما کافی است همین سؤال را درباره آمریکا بپرسیم تا اولین تفاوت خودش را نشان دهد:

در آمریکا چیزی به نام یک «پروانه وکالت سراسری» که با دریافت آن بتوان در تمام کشور وکالت کرد، وجود ندارد.

هر ایالت نظام پذیرش وکلای خودش را دارد؛ یعنی شرایط تحصیلی، آزمون‌ها، حدنصاب قبولی و حتی برخی الزامات حرفه‌ای ممکن است از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت باشد. بنابراین کسی که در نیویورک وکیل شده، صرف داشتن پروانه نیویورک الزاماً نمی‌تواند در دادگاه‌های ایالتی کالیفرنیا، تگزاس یا فلوریدا وکالت کند.

همین تفاوت، فهم نظام وکالت آمریکا را کمی پیچیده‌تر می‌کند.

برای اینکه این مسیر ملموس‌تر شود، در این مقاله سراغ یکی از مهم‌ترین حوزه‌های حقوقی آمریکا رفته‌ایم: ایالت نیویورک.

مسیر وکیل‌شدن از دبیرستان شروع نمی‌شود

یکی از نخستین تفاوت‌ها میان نظام آموزشی ایران و آمریکا همین‌جاست.

در آمریکا، دانش‌آموز معمولاً بعد از پایان دبیرستان مستقیماً وارد دوره حرفه‌ای حقوق نمی‌شود. ابتدا باید دوره کارشناسی را بگذراند و مدرک لیسانس دریافت کند.

جالب اینکه رشته این دوره الزاماً حقوق نیست.

یک دانشجوی علوم سیاسی، اقتصاد، فلسفه، مدیریت، مهندسی یا حتی علوم کامپیوتر هم می‌تواند بعداً برای ورود به دانشکده حقوق اقدام کند. آنچه اهمیت دارد، داشتن مدرک کارشناسی و سپس احراز شرایط پذیرش دانشکده حقوق است.

دوره کارشناسی در آمریکا معمولاً حدود چهار سال طول می‌کشد. بعد از آن، متقاضی می‌تواند برای ورود به دوره دکترای حرفه‌ای حقوق (Juris Doctor یا J.D.) درخواست بدهد. بیشتر دوره‌های تمام‌وقت J.D. سه‌ساله‌اند و برخی برنامه‌های پاره‌وقت تقریباً چهار سال طول می‌کشند.

پس برخلاف تصوری که ممکن است از نام «Doctor» ایجاد شود، J.D. مرحله‌ای نیست که بعد از کارشناسی و کارشناسی ارشد حقوق طی شود؛ در نظام متعارف آمریکا، همین مدرک نخستین مدرک حرفه‌ای اصلی برای ورود به حرفه حقوق است.

برای ورود به دانشکده حقوق چه آزمونی می‌دهند؟

معروف‌ترین آزمون ورود به دانشکده‌های حقوق آمریکا، آزمون پذیرش دانشکده حقوق (Law School Admission Test یا LSAT) است.

اما نکته مهم اینجاست که LSAT قرار نیست از داوطلب درباره قوانین قراردادها، مسئولیت مدنی یا آیین دادرسی سؤال کند.

داوطلب هنوز قرار است حقوق را یاد بگیرد.

این آزمون بیشتر به دنبال سنجش توانایی‌هایی مانند استدلال انتقادی، تحلیل، درک متون پیچیده و توانایی استدلال و نگارش است. همه دانشکده‌های حقوق مورد تأیید انجمن وکلای آمریکا، LSAT را می‌پذیرند؛ هرچند سیاست پذیرش دانشگاه‌ها یکسان نیست و برخی دانشکده‌ها مسیرهای آزمونی دیگری نیز دارند.

LSAT هم یک نمره ثابت به نام «نمره قبولی» ندارد.

در واقع دانشگاه است که با توجه به مجموعه‌ای از عوامل، از جمله نمره آزمون، معدل کارشناسی، سوابق متقاضی، توصیه‌نامه‌ها، انگیزه‌نامه و سایر اجزای پرونده تصمیم می‌گیرد او را بپذیرد یا نه.

یعنی قبولی در دانشکده حقوق، خودش یک فرایند رقابتی جداگانه است؛ پیش از آنکه اصلاً بحث آزمون وکالت مطرح شود.

تحصیل حقوق چقدر طول می‌کشد؟

اگر مسیر متعارف را در نظر بگیریم، معمولاً حدود چهار سال برای دوره کارشناسی و سه سال برای J.D. زمان لازم است.

یعنی شخص ممکن است حدود هفت سال پس از ورود به دانشگاه تازه مدرک حقوقی‌ای را به دست آورده باشد که او را در موقعیت شرکت در فرایند پذیرش وکالت قرار می‌دهد.

و اینجا یک نکته مهم وجود دارد:

فارغ‌التحصیل‌شدن از دانشکده حقوق به معنای وکیل‌شدن نیست.

همان‌طور که قبولی در آزمون وکالت نیز به‌تنهایی به معنای صدور پروانه نیست.

در مسیر معمول نیویورک، مدرک حقوق باید از دانشکده‌ای دریافت شده باشد که در دوران تحصیل متقاضی، مورد تأیید انجمن وکلای آمریکا (American Bar Association یا ABA) بوده باشد.

یک مسیر متفاوت: تحصیل حقوق در دفتر وکیل

نیویورک یک مسیر کمتر متعارف هم دارد.

ممکن است کسی تصور کند این مسیر به این معناست که می‌توان بدون رفتن به دانشکده حقوق، مستقیماً وارد دفتر یک وکیل شد و چند سال بعد در آزمون وکالت شرکت کرد.

اما مقررات نیویورک چنین اجازه گسترده‌ای نمی‌دهد.

داوطلب باید ابتدا سال نخست تحصیل حقوق را در یک دانشکده مورد تأیید بگذراند و حداقل 28 واحد کسب کند. پس از آن، در صورت رعایت شرایط مقرر، می‌تواند ادامه آموزش حقوقی را در دفتر وکالت داخل نیویورک و زیر نظر وکیل واجد شرایط طی کند؛ به‌گونه‌ای که مجموع تحصیل دانشگاهی و آموزش دفتری او به چهار سال برسد.

بنابراین حتی این مسیر استثنایی نیز از دانشکده حقوق آغاز می‌شود.

بعد از دانشکده حقوق چه اتفاقی می‌افتد؟

این همان بخشی است که معمولاً وقتی درباره «آزمون وکالت آمریکا» صحبت می‌کنیم، چند مرحله متفاوت را با یکدیگر اشتباه می‌گیریم.

در نیویورک، داوطلب صرفاً با یک آزمون روبه‌رو نیست.

آزمون اصلی وکالت؛ UBE

در حال حاضر نیویورک از آزمون یکپارچه وکالت (Uniform Bar Examination یا UBE) استفاده می‌کند.

این آزمون دو بار در سال، در فوریه و ژوئیه، طی دو روز برگزار می‌شود و از سه بخش تشکیل شده است.

بخش آزمون چندایالتی وکالت (Multistate Bar Examination یا MBE) شامل 200 پرسش چندگزینه‌ای است و 50 درصد امتیاز نهایی را تشکیل می‌دهد.

بخش آزمون تشریحی چندایالتی (Multistate Essay Examination یا MEE) شامل شش مسئله تشریحی و تحلیلی است و 30 درصد امتیاز را دارد.

بخش آزمون عملکرد چندایالتی (Multistate Performance Test یا MPT) نیز شامل دو مسئله عملی است که مهارت‌هایی مانند تحلیل پرونده، استخراج اطلاعات مرتبط، حل مسئله و تنظیم نوشته حقوقی را می‌سنجد و 20 درصد امتیاز نهایی را تشکیل می‌دهد.

مجموع امتیاز UBE برابر 400 است و حدنصاب قبولی نیویورک 266 تعیین شده است.

یکی از ویژگی‌های UBE قابلیت انتقال امتیاز آن میان برخی حوزه‌های قضایی عضو این نظام است. البته این به معنای پذیرش خودکار در ایالت دیگر نیست؛ هر ایالت می‌تواند حدنصاب، مهلت و شرایط تکمیلی خودش را داشته باشد.

اما یک تغییر مهم در راه است

این بخش از مقاله تاریخ مصرف دارد.

نیویورک اعلام کرده است که از آزمون ژوئیه 2028، UBE را کنار می‌گذارد و به آزمون نسل بعدی وکالت (NextGen Bar Examination) می‌پیوندد. بنابراین توضیحات این مقاله درباره ساختار UBE مربوط به آزمون‌های فعلی نیویورک تا فوریه 2028 است.

این تغییر شاید خودش نکته جالبی درباره نظام وکالت آمریکا باشد: حتی شکل آزمون نیز موضوعی ثابت و تغییرناپذیر نیست.

اخلاق حرفه‌ای هم آزمون جداگانه دارد

دانستن قانون برای وکیل کافی نیست؛ دست‌کم مقررات پذیرش نیویورک چنین نگاهی دارد.

داوطلب باید آزمون چندایالتی مسئولیت حرفه‌ای (Multistate Professional Responsibility Examination یا MPRE) را نیز با موفقیت بگذراند.

این آزمون درباره موضوعاتی مانند محرمانگی اطلاعات موکل، تعارض منافع، وظایف وکیل در برابر دادگاه، روابط مالی وکیل و موکل، تبلیغات و سایر قواعد رفتار حرفه‌ای است.

MPRE شامل 60 سؤال چندگزینه‌ای است و دو ساعت زمان دارد. حدنصاب مورد قبول نیویورک 85 است و نمره قبولی آن چهار سال اعتبار دارد.

جالب است که در اینجا اخلاق حرفه‌ای صرفاً یک توصیه بعد از ورود به حرفه نیست؛ بخشی از فرایند رسمی ورود به آن است.

نیویورک می‌خواهد حقوق خود نیویورک را هم بدانید

UBE به دلیل ماهیت چندایالتی خود، همه جزئیات حقوق اختصاصی نیویورک را پوشش نمی‌دهد.

برای همین متقاضی پذیرش در نیویورک باید دوره حقوق نیویورک (New York Law Course یا NYLC) را نیز به‌صورت اینترنتی بگذراند.

بعد از تکمیل این دوره، نوبت به آزمون حقوق نیویورک (New York Law Examination یا NYLE) می‌رسد.

NYLE یک آزمون اینترنتی، کتاب‌باز و دوساعته با 50 سؤال چندگزینه‌ای است. برای قبولی باید حداقل امتیاز 30 از 50 به دست آید.

کتاب‌بازبودن البته به این معنا نیست که می‌توان بدون مطالعه وارد آزمون شد و پاسخ هر سؤال را همان لحظه پیدا کرد.

هیئت ممتحنان نیویورک نیز صریحاً توضیح داده که محدودیت زمانی اجازه جست‌وجوی پاسخ همه پرسش‌ها را نمی‌دهد و تسلط قبلی بر مطالب ضروری است.

گاهی «کتاب‌باز» بودن آزمون، بیشتر از اینکه اهمیت حافظه را کم کند، اهمیت فهمیدن را بیشتر می‌کند.

قبولی در همه آزمون‌ها هم هنوز پایان ماجرا نیست

فرض کنیم داوطلب UBE، MPRE و NYLE را با موفقیت پشت سر گذاشته است.

آیا حالا وکیل است؟

هنوز نه.

نیویورک علاوه بر توانایی علمی، مجموعه‌ای از شرایط حرفه‌ای و شخصیتی را نیز بررسی می‌کند.

پنجاه ساعت خدمت حقوقی رایگان

متقاضیان مشمول این مقررات باید پیش از ارائه درخواست پذیرش، دست‌کم 50 ساعت خدمت حقوقی رایگان واجد شرایط انجام داده باشند.

این فعالیت می‌تواند شامل خدمات حقوقی به افراد کم‌بضاعت، مؤسسات غیرانتفاعی، فعالیت‌های مرتبط با دسترسی به عدالت یا خدمات حقوقی عمومی باشد و باید تحت نظارت واجد شرایط انجام شود.

در نتیجه، خدمت عمومی در این نظام فقط فعالیتی داوطلبانه پس از وکیل‌شدن نیست؛ برای بسیاری از داوطلبان بخشی از مسیر ورود به حرفه است.

احراز مهارت و ارزش‌های حرفه‌ای

متقاضی باید شرایط مهارت و شایستگی حرفه‌ای (Skills Competency and Professional Values) را نیز احراز کند.

راه تحقق این شرط برای همه یکسان نیست و بسته به وضعیت داوطلب می‌تواند از طریق آموزش‌های عملی و مهارتی دانشکده، دوره‌های بالینی، سابقه کار یا دیگر مسیرهای مقرر در قانون انجام شود.

بررسی شخصیت و صلاحیت حرفه‌ای

یکی از مراحل مهم دیگر، ارزیابی شخصیت و صلاحیت (Character and Fitness) است.

در این مرحله فقط نمره آزمون مهم نیست.

اطلاعات مربوط به سوابق تحصیلی، شغلی، انتظامی و حسب مورد سایر موضوعات مرتبط با صلاحیت حرفه‌ای داوطلب بررسی می‌شود. متقاضی باید فرم‌ها و مدارک مورد نیاز را ارائه کند و ممکن است در فرایند بررسی و مصاحبه نیز شرکت کند.

نکته مهم در چنین فرایندی صداقت در ارائه اطلاعات است. گاهی پنهان‌کردن یک سابقه یا ارائه اطلاعات نادرست می‌تواند مسئله‌ای جدی‌تر از خود آن سابقه ایجاد کند.

ثبت، سوگند و لحظه‌ای که شخص واقعاً وکیل می‌شود

پس از تکمیل شرایط لازم، درخواست پذیرش به بخش مربوط از شعبه تجدیدنظر دیوان عالی ایالت نیویورک (Appellate Division of the New York Supreme Court) ارائه می‌شود.

متقاضی باید ثبت اولیه وکالتی را نیز انجام دهد و الزامات مالی و اداری مربوط را رعایت کند. وکلای نیویورک پس از پذیرش نیز موظف‌اند ثبت وکالتی خود را هر دو سال یک بار تمدید کنند.

پس از تأیید نهایی و ادای سوگند است که شخص رسماً عنوان وکیل و مشاور حقوقی (Attorney and Counselor-at-Law) را به دست می‌آورد.

در واقع، آن لحظه پایان مجموعه‌ای از آزمون‌ها، تحصیلات، ارزیابی‌ها و بررسی‌های حرفه‌ای است؛ نه نتیجه یک آزمون چندساعته.

متقاضی پذیرش از طریق آزمون نیز اصولاً باید درخواست کامل پذیرش خود را حداکثر ظرف سه سال از تاریخی که در روز دوم آزمون وکالت شرکت کرده است ارائه کند؛ در غیر این صورت ممکن است امتیاز آزمون او منقضی تلقی شود و ناچار به شرکت مجدد در آزمون شود.

آیا آمریکا هم وکیل پایه یک و پایه دو دارد؟

اگر نظام ایران معیار ذهنی ما باشد، احتمالاً سؤال بعدی همین است: فردی که تازه در نیویورک وکیل شده چه «پایه‌ای» دارد؟

پاسخ کوتاه این است که تقسیم‌بندی رسمی مشابه «وکیل پایه یک» و «وکیل پایه دو» در نیویورک وجود ندارد.

کسی که مراحل پذیرش را کامل کرده و سوگند خورده است، وکیل پذیرفته‌شده ایالت نیویورک محسوب می‌شود. بیشترشدن سابقه کار، به‌خودی‌خود باعث ایجاد یک درجه جدید از پروانه وکالت نمی‌شود.

البته وضعیت‌های حقوقی دیگری وجود دارند.

پذیرش موردی (Pro Hac Vice) به وکیلی که در حوزه قضایی دیگری پذیرفته شده اجازه می‌دهد با مجوز دادگاه در یک پرونده مشخص حاضر شود.

مشاور حقوقی داخلی ثبت‌شده (Registered In-House Counsel) معمولاً در چارچوب خدمات حقوقی برای شرکت یا کارفرمای خود فعالیت می‌کند.

مشاور حقوق خارجی (Foreign Legal Consultant) نیز ممکن است تحت مجوز خاص درباره حقوق کشور خارجی‌ای که در آن صلاحیت دارد مشاوره ارائه کند، بدون آنکه وکیل کامل نیویورک محسوب شود.

نکته دیگری هم وجود دارد: پروانه وکالت ایالت نیویورک به‌خودی‌خود مجوز فعالیت در تمام دادگاه‌های فدرال آمریکا نیست. پذیرش در برخی دادگاه‌های فدرال فرایند جداگانه‌ای دارد.

پس عنوان‌هایی مثل Partner و Associate چیست؟

اگر فیلم‌ها، سریال‌ها یا حتی رزومه وکلای آمریکایی را دیده باشید، احتمالاً با عنوان‌هایی مثل وکیل همکار (Associate)، وکیل همکار ارشد (Senior Associate)، شریک مؤسسه (Partner)، مشاور مؤسسه (Of Counsel) یا وکیل مستقل (Solo Practitioner) روبه‌رو شده‌اید.

اینها درجه پروانه وکالت نیستند.

بیشترشان جایگاه شغلی فرد در یک مؤسسه حقوقی یا شکل فعالیت حرفه‌ای او را توصیف می‌کنند.

همین موضوع درباره عنوان‌هایی مانند مشاور حقوقی سازمانی (In-House Counsel)، دادستان (Prosecutor) یا وکیل مدافع عمومی (Public Defender) نیز صدق می‌کند.

بنابراین ممکن است دو نفر دقیقاً یک نوع پروانه وکالت نیویورک داشته باشند، اما یکی وکیل تازه‌کار یک مؤسسه باشد و دیگری شریک همان مؤسسه با بیست سال سابقه.

تفاوتشان در جایگاه حرفه‌ای است، نه «پایه» پروانه.

آیا آمریکا Solicitor و Barrister هم دارد؟

این هم یکی دیگر از تفاوت‌های مهم آمریکا و انگلستان است.

در نظام عمومی آمریکا تقسیم رسمی و فراگیری مشابه وکیل مشاور (Solicitor) و وکیل دادگاه (Barrister) در انگلستان وجود ندارد.

یک وکیل آمریکایی، در حدود صلاحیت حرفه‌ای و حوزه قضایی خود، می‌تواند هم مشاوره حقوقی ارائه کند، هم اسناد حقوقی تنظیم کند و هم در دادگاه حاضر شود.

به همین دلیل ترجمه ساختار حرفه وکالت یک کشور با واژه‌های کشور دیگر همیشه ساده نیست.

گاهی یک کلمه مشابه است، اما نهادی که پشت آن قرار دارد کاملاً متفاوت است.

و اگر مدرک حقوقمان را از ایران گرفته باشیم چه؟

شاید برای یک دانش‌آموخته یا دانشجوی حقوق ایرانی، این مهم‌ترین بخش ماجرا باشد.

آیا کسی که در ایران حقوق خوانده، باید همه‌چیز را از کارشناسی در آمریکا دوباره شروع کند؟

پاسخ لزوماً «بله» نیست.

نیویورک از جمله ایالت‌هایی است که برای برخی فارغ‌التحصیلان حقوق خارج از آمریکا مسیر شرکت در آزمون وکالت پیش‌بینی کرده است. اما این مسیر خودکار نیست و اولین قدم آن، بررسی رسمی مدرک توسط هیئت ممتحنان حقوقی ایالت نیویورک (New York State Board of Law Examiners یا BOLE) است.

متقاضی خارجی که برای نخستین بار بر اساس تحصیلات حقوقی خارج از آمریکا اقدام می‌کند باید پیش از ثبت‌نام آزمون، درخواست ارزیابی تحصیلات حقوقی خارجی (Foreign Evaluation) ارائه کند. هیئت ممتحنان عواملی مانند اعتبار دانشگاه، مدت تحصیل و ساختار آموزشی را بررسی می‌کند.

اینجا مسئله ایران کمی جدی‌تر می‌شود.

یکی از معیارهای نیویورک برای پذیرش مستقیم تحصیلات خارجی، هم‌ارزی محتوایی آموزش حقوقی با نظام موردنظر این ایالت و مبتنی‌بودن نظام حقوقی کشور خارجی بر اصول حقوق عرفی انگلیسی (English Common Law) است. نظام حقوقی ایران در این دسته قرار نمی‌گیرد.

به همین دلیل، یک مدرک حقوق ایرانی معمولاً نمی‌تواند صرفاً به دلیل عنوان مدرک، مستقیماً معادل یک مدرک مورد قبول نیویورک تلقی شود.

اما مقررات برای بعضی کمبودهای تحصیلی راه جبران نیز در نظر گرفته‌اند.

اگر هیئت ممتحنان تشخیص دهد تحصیلات خارجی متقاضی فقط از نظر مدت یا از نظر محتوایی دارای کمبود است، ممکن است متقاضی بتواند آن کمبود را از طریق دریافت کارشناسی ارشد حقوق (Master of Laws یا LL.M.) واجد شرایط در یک دانشکده حقوق مورد تأیید ABA در آمریکا جبران کند.

برای برنامه‌های مشمول مقررات فعلی، این LL.M. باید دست‌کم 24 واحد ترمی واجد شرایط داشته و الزامات دقیق مقرر در قانون را رعایت کند. اما یک محدودیت بسیار مهم وجود دارد: مقررات اجازه جبران کمبود مدت و کمبود محتوایی را به‌طور هم‌زمان از این طریق نمی‌دهد.

بنابراین نمی‌توان یک نسخه عمومی نوشت که «هر فارغ‌التحصیل حقوق ایران با گرفتن LL.M. می‌تواند در آزمون نیویورک شرکت کند».

پاسخ واقعی به پرونده تحصیلی هر فرد بستگی دارد.

و شاید این مهم‌ترین نکته برای متقاضی ایرانی باشد: قبل از انتخاب دانشگاه، پرداخت شهریه LL.M. یا برنامه‌ریزی برای آزمون، ابتدا باید مشخص شود هیئت ممتحنان نیویورک تحصیلات قبلی او را چگونه ارزیابی می‌کند.

مسیر در یک نگاه

مسیر متعارف کسی که تحصیلات خود را در آمریکا آغاز می‌کند، تقریباً چنین شکلی دارد:

کارشناسی → پذیرش دانشکده حقوق و معمولاً LSAT → دوره J.D. → آزمون وکالت UBE → آزمون اخلاق حرفه‌ای MPRE → دوره NYLC و آزمون NYLE → 50 ساعت خدمت حقوقی رایگان و احراز مهارت‌های حرفه‌ای → بررسی شخصیت و صلاحیت → ثبت، پذیرش و ادای سوگند

برای فارغ‌التحصیل حقوق خارجی، پیش از بخش آزمون‌ها یک مرحله تعیین‌کننده دیگر اضافه می‌شود: ارزیابی رسمی تحصیلات خارجی و در صورت لزوم، تکمیل LL.M. واجد شرایط.

وکالت؛ یک آزمون یا یک فرایند؟

شاید مهم‌ترین تفاوتی که از بررسی نیویورک می‌توان دید، همین باشد.

ما گاهی مسیر ورود به یک حرفه را به مهم‌ترین آزمون آن خلاصه می‌کنیم. می‌گوییم «آزمون وکالت» و انگار همه مسیر در همان روز آزمون اتفاق می‌افتد.

اما در نیویورک، ورود به حرفه وکالت حاصل کنار هم قرارگرفتن چند چیز است: تحصیلات، دانش حقوقی، توانایی حل مسئله، شناخت اخلاق حرفه‌ای، تجربه عملی، خدمت حقوقی عمومی و در نهایت بررسی صلاحیت فرد برای ورود به حرفه.

می‌شود درباره خوب یا بد بودن هرکدام از این الزامات بحث کرد و نظام آمریکا هم قطعاً بی‌نقص نیست.

اما ساختار آن یک سؤال قابل تأمل ایجاد می‌کند:

برای سنجیدن آمادگی یک نفر برای وکیل‌شدن، واقعاً چه چیزهایی را باید سنجید؟

تاریخ به‌روزرسانی مقررات: اوت 2026

این مقاله با هدف آشنایی عمومی با ساختار پذیرش وکالت در ایالت نیویورک نوشته شده است و جایگزین بررسی مقررات رسمی متناسب با شرایط شخصی هر متقاضی نیست. مقررات پذیرش وکالت، به‌ویژه درباره مدارک تحصیلی خارجی و ساختار آزمون، ممکن است تغییر کنند.

به قلمِ هلن قاضی زاده